Τουρκία: «Βιτρίνα» τα εξοπλιστικά, κενά στην αεράμυνα - Αντιπτέραρχος αναλύει στον FLASH

Η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας για την ανάπτυξη νέου συστήματος Patriot από συμμαχική χώρα δείχνει με εμφατικό τρόπο τα «κενά» που υπάρχουν στην αντιβαλλιστική άμυνα της γειτονικής χώρας. 

Επιπλέον, η ανάγκη να αναζητήσει εκτός συνόρων στρατιωτική υποστήριξη αναδεικνύει το «δόγμα» που διακατέχει την πολυδιαφημιζόμενη, και ομολογουμένως επιτυχημένη αμυντική βιομηχανία της, η οποία συνειδητά στράφηκε περισσότερο στην παραγωγή επιθετικών οπλικών συστημάτων και λιγότερο στην στρατηγική αεράμυνα, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα την ολοκληρωμένη αντιαεροπορική θωράκιση της χώρας και των πολιτών της.

Ωστόσο, η αντιβαλλιστική «γύμνια» της Τουρκίας δεν αποκλείεται να αποτελέσει το επόμενο «διαπραγματευτικό χαρτί» της Άγκυρας στις συζητήσεις με την Ουάσιγκτον. Με το βλέμμα στραμμένο στην άρση των κυρώσεων CAATSA η τουρκική διπλωματία θα μπορούσε να προτάξει την ανάγκη κάλυψης αυτού του κενού ασφαλείας, όπως εκτιμά μιλώντας στον FLASH ο αντιπτέραρχος ε.α. Ιωάννης Αναστασάκης.

Ο «Χαλύβδινος Θόλος» έγινε… Tayfun και KAAN

Την τελευταία δεκαετία, μη επανδρωμένα αεροσκάφη, νέα επιθετικά οπλικά συστήματα, προγράμματα για πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς όπως ο Tayfun, μαχητικά αεροσκάφη όπως το KAAN, αλλά και η έντονη εξαγωγική δραστηριότητα στον τομέα των εξοπλισμών χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλεία προβολής ισχύος τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, με στόχο να ενισχυθεί η γεωπολιτική επιρροή της Άγκυρας.

Από την πλευρά της, η τουρκική βιομηχανία συχνά αναφέρεται στη δημιουργία του «Χαλύβδινου Θόλου». Μέχρι σήμερα, κυρίως έχει να επιδείξει το αντιαεροπορικό σύστημα μεγάλου βεληνεκούς Siper, το οποίο ισχυρίζεται πως έχει ενταχθεί επίσημα στην αεράμυνά της από το 2024, και τους Hisar, μια οικογένεια τουρκικών πυραύλων μικρού και μεσαίου βεληνεκούς.

Η προμήθεια των S-400 αποτέλεσε περισσότερο μια πολιτική κίνηση υψηλού συμβολισμού παρά την οικοδόμηση ενός πλήρως λειτουργικού και διασυνδεδεμένου δικτύου αντιβαλλιστικής άμυνας. Άλλωστε η διατήρηση των ρωσικών συστημάτων με αυτόνομη χρήση, χωρίς δηλαδή να ενσωματωθούν στα υπόλοιπα τουρκικά συστήματα - και κατ΄ επέκταση του ΝΑΤΟ - καθίσταται από μόνη της προβληματική.

Παράλληλα, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν διάφορα παλαιότερα συστήματα, μεταξύ αυτών το αμερικανικής κατασκευής σύστημα MIM-23 HAWK, τα βρετανικά RAPIER, όπως επίσης RIM και SM-1MR. 

Αντί λοιπόν για μια πολυεπίπεδη αεράμυνα που θα κάλυπτε αποτελεσματικά τον εναέριο χώρο, η Τουρκία βρέθηκε με λύσεις οι οποίες αντιμετωπίζουν κυρίως αεροσκάφη, πυραύλους κρουζ, drones και πυρομαχικά αέρος – επιφανείας (Air-to-SurfaceMissiles/Munitions).

Αναχαιτίσεις… made in Spain

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτών των αδυναμιών αποτελεί η περίπτωση της βάσης του Ιντσιρλίκ. Σε περιστατικό που ανέδειξε τις πραγματικές δυνατότητες της τουρκικής αεράμυνας, πύραυλοι που εκτοξεύθηκαν από το Ιράν προς την περιοχή αναχαιτίστηκαν όχι από τουρκικά συστήματα, αλλά από την ισπανική πυροβολαρχία Patriot που βρίσκεται ανεπτυγμένη στο πλαίσιο της νατοϊκής αποστολής. 

Η απόφαση να εγκατασταθεί ένα ακόμη σύστημα Patriot στη Μαλάτεια, ώστε να συμβάλει στην προστασία του τουρκικού εναέριου χώρου, υπογραμμίζει ότι ακόμη και κρίσιμες στρατηγικές εγκαταστάσεις προστατεύονται σε μεγάλο βαθμό από συμμαχικά μέσα και όχι από εγχώριες δυνατότητες.

Πλέον, όλα τα παραπάνω έχουν φέρει στο προσκήνιο το εξής ερώτημα: «είναι η αεράμυνα της Τουρκίας ανεπαρκής;». Ο αναλυτής άμυνας, Κοζάν Ερκάν, απάντησε σε αυτό το ερώτημα για την Cumhuriyet, δηλώνοντας: «Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με μεγάλη επιτυχία απειλές όπως τα drones και τα αεροσκάφη. Ωστόσο, η κατάσταση δεν είναι η ίδια για τους βαλλιστικούς πυραύλους. 

Με τα δικά μας εγχώρια συστήματα όπως το Siper και το Hisar, δεν μπορούμε να καταρρίψουμε κανέναν βαλλιστικό πύραυλο που εκτοξεύεται από το Ιράν. Ο λόγος για αυτό είναι η ταχύτητα των πυραύλων. Δεν είμαστε πολύ επιτυχημένοι στο να σταματάμε στόχους σε αυτές τις ταχύτητες».